CROSSROADS / PATH

Voor altviool en zand

altviool: Heleen Hulst
Klankregie en zandopnamen: Piet Hein van de Poel
Geluidsopnamen van duinen in de Sahara (Marokko): Stéphane Douady
Mastering: Arno Peeters
Productie: Anjo Leenen

De kunstenaars uit utrecht:
Beeldende kunst: cees oortwijn
Gedichten: raj mohan
Muziek: jan chris van kooten (banjo) en minthe boersma (saxofoon)

De kunstenaars uit wieringen:
verhalen: jan lont
zeemansliederen: de gesmeerde kelen

Met dank aan:
Lourens bas en familie (draaitollen hoorn)
de nollen, den helder
cees en joke tesselaer
James rubery
Thijs hanrath voor zijn korte filmimpressie

sponsoren:
gemeente utrecht
tandartspraktijk oelp-hoogh boulandt, utrecht
venhoeven cs, architektenbureau amsterdam

Melodieën zijn gebouwd op zand. In deze bijna spreekwoordelijke zin bewegen zandduinen in de Sahara. Miljoenen zandkorrels, aangeduwd, stoten op en schuren veelvoudig tegen elkaar, drukken vooruit. De duin weerklinkt, ze zingt haar melodieën - een voortdurende stroom van kleine toonhoogteveranderingen en onregelmatige ritmes. Oppervlakkig gehoord lijken ze willekeurig te zijn, maar het is het resultaat van energie, geproduceerd door de wrijving van ontelbare zandkorrels. De zandbanken heffen hun lied aan, soms dreigend, soms verdrietig, alsof hun wijs te lang bedolven onder zand en pas nu tot leven gewekt.

"Path" fluistert. Het zand vloeit weg tussen de vingers. Grof, middel en fijn zand dwarrelt, klikt en tuimelt over spiegels, metaal, karton en papier en brengt iets ten gehore.
Maar paden moeten eerst worden platgetreden. In een eerste, onbekend, ongerept muzikaal landschap verkent de luisteraar zijn eigen pad. Hij is een padvinder, de perceptie is zijn kompas, die hem de weg baant. Het pad leidt en begeleidt.

Voorzichtig graven zich de ijzeren hoepels van het wagenwiel malend door het zand en laten sporen op het pad achter. Het zijn herinneringen, archaïsche melodieën die de reiziger begeleiden.

"Path" strooit geen zand in de oren, "Path" is geschreven in het zand en gaat zijns weegs.


"Dann im Sand uns zu verlieren, der uns keinen Weg versperrt!"
(Musen und Grazien in der Mark, Johann Wolfgang von Goethe, 1797)

 
< naar de andere crossroads